سفيدش - كه بر اثر كهنسالى بر چشمانش افتاده بود - با پيشانى بندبسته بود ، « 1 » عازم ميدان جنگ شد . با مشاهدهء حالت او اشك امام حسين عليه السلام سرازير گشت و فرمود : خداى از تو قبول كند ، اى پيرمرد . « 2 » وى هنگام ورود به ميدان مبارزه چنين رجز خواند : قَدْ عَلِمَتْ كاهِلُها وَدُودانُ * وَالخَندَفيّونَ وَقَيسُ عَيلانِ بِأنَّ قَوْمى آفَةٌ لِلأقرانِ * يا قَومُ كُونوا كَاسُودِ الجان وَاسْتَقْبِلُوا القَومَ بِضرِّ الآنِ * آلُ علىٍ شيعَةُ الرَّحمنِ وَ آلُ حَرْبٍ شيعَةُ الشَّيطانِ « 3 » تيره‌هاى كاهل و دودان و خندف و قيسُ عيلان همه مىدانند كه قبيلهء من نابود كنندهء هماوردانند . اى ياران همچون شير غران باشيد هم‌اكنون رو در رو با دشمنان بستيزيد كه آل على پيرو رحمان هستند و آل حرب ( بنىسفيان ) پيروان شيطان . انس پس از كارزارى سخت و كشتن چهارده « 4 » يا هجده تن « 5 » از سپاهيان دشمن به درجهء رفيع شهادت نايل آمد ؛ و مقبرهء وى در بارگاه دسته‌جمعى شهدا پايين پاى امام حسين عليه السلام واقع است . كميت ، شاعر مشهور عرب در سوگ وى و حبيب بن مظاهر چنين سروده است : سِوى عُصْبَةُ فيهِم حَبيبُ مَعفَّرُ * قَضى نَحْبَهُ وَالكاهِلىُ مَرمَّلُ « 6 » جز گروهى كه در ميانشان حبيب جان سپرد و پيكرش به خاك غلطان شد ، و كاهلى ، كه جسم او به خون آغشته است .

--> ( 1 ) . همين مطلب به جابر بن عروهء غفارى نيز نسبت داده شده است . ( 2 ) . حياة الامام الحسين عليه السلام ، ج 3 ، ص 234 . ( 3 ) . امالى صدوق ، ص 137 . متن رجز در ( الفتوح ، ج 5 ، ص 196 ) با اختلافى اندك چنين آمده است : قَدْ عَلِمَتْ مالِكُ وَذُودان * وَالخَندَفيّونَ مِنْ قَيسِ عَيلانِ بِأنَّ قَوْمى آفَةٌ لِلأقران * لَدىَ الوغى وَسادَةُ الفرسان فَباشِروا الموتَ بِطعنٍ الان * لَسْنا مَزى العَجزُ عَنِ الطَّعان آلُ علىٍ شيعَةُ الرَّحمن * وَآلُ حربٍ شيعَةُ الشَّيطان ( 4 ) . مناقب آل ابى طالب عليه السلام ، ج 4 ، ص 111 . ( 5 ) . امالى شيخ صدوق ، ص 138 ؛ ذخيرة الدارين ، ص 209 . ( 6 ) . ابصار العين ، ص 100 ، مركز الدراسات الاسلامية لحرس الثورة .